Cisco CCNA · 200-301 v2.0

فیبر نوری و Transceiverهای شبکه

در لینک‌های Fiber داده با نور جابه‌جا می‌شود، اما «فیبر» یک نوع کابل واحد نیست. Single-mode و Multimode، نوع Transceiver، طول موج، Connector و محدوده توان نوری باید با هم سازگار باشند. در CCNA مهم است بتوانی علت‌های رایج Link Down، فاصله نامناسب و Signal ضعیف را از روی همین اجزا دنبال کنی.

در پایان این درس باید بتوانی
  • تفاوت پایه انتقال نور با کابل مسی را توضیح بدهی
  • Single-mode و Multimode را بر اساس ساختار و کاربرد از هم جدا کنی
  • نقش SFP/SFP+ و Transceiver را بفهمی
  • Tx و Rx را در یک لینک Fiber درست تطبیق بدهی
  • مفهوم طول موج، فاصله و توان نوری را در حد عیب‌یابی CCNA درک کنی
  • خطاهای رایج Fiber مثل آلودگی Connector، خم شدید و Transceiver ناسازگار را مرحله‌ای بررسی کنی

انتقال داده با نور

در کابل مسی Ethernet سیگنال به شکل تغییرات الکتریکی حرکت می‌کند، اما Fiber از نور استفاده می‌کند. هسته شیشه‌ای یا پلاستیکی بسیار نازک مسیر حرکت نور است و لایه‌های اطراف کمک می‌کنند نور داخل مسیر هدایت شود. نتیجه عملی این تفاوت این است که Fiber در برابر نویز الکترومغناطیسی بسیار مقاوم‌تر است و می‌تواند بسته به نوع Fiber و Transceiver فاصله‌های بسیار بیشتری از Copper پوشش بدهد. به همین دلیل برای Uplink بین طبقات، ساختمان‌ها و لینک‌های پرسرعت Data Center بسیار رایج است.

فیبر معمولاً برای ارسال و دریافت دو مسیر نوری دارد. در لینک Duplex رایج، یک رشته برای ارسال از دستگاه A به B و رشته دیگر برای ارسال از B به A استفاده می‌شود. روی Transceiver معمولاً یک مسیر Tx یعنی Transmit و یک مسیر Rx یعنی Receive داریم. Tx یک طرف باید به Rx طرف مقابل برسد. اگر دو رشته را اشتباه وصل کنی و Tx به Tx برسد، نور دریافت نمی‌شود و Link بالا نمی‌آید. این یکی از اولین چیزهایی است که در یک لینک Fiber جدید یا بعد از جابه‌جایی Patch Cord بررسی می‌شود.

برخی فناوری‌ها از یک رشته Fiber برای هر دو جهت استفاده می‌کنند و با دو طول موج متفاوت ارسال و دریافت را جدا می‌کنند. این مدل در Transceiverهای BiDi دیده می‌شود. برای CCNA لازم نیست جزئیات طراحی Optical آن را حفظ کنی، اما باید بدانی همیشه «دو رشته» قانون مطلق نیست. مهم این است که نوع Module دو طرف با طراحی لینک هماهنگ باشد.

Fiber نسبت به کشش، خم شدید و آلودگی Connector حساس است. یک Patch Cord ممکن است از بیرون سالم به نظر برسد ولی Connector آلوده باشد یا کابل در مسیر بیش از حد خم شده باشد و Loss ایجاد کند. بنابراین عیب‌یابی Fiber فقط نگاه کردن به شکستگی ظاهری نیست. باید مسیر نوری، نوع Module و در صورت امکان مقادیر Optical Power را هم بررسی کنی.

Single-mode و Multimode

دو خانواده اصلی Fiber که در شبکه می‌بینی Single-mode Fiber یا SMF و Multimode Fiber یا MMF هستند. تفاوت اصلی آن‌ها به اندازه Core و نحوه انتشار نور برمی‌گردد. Multimode Core بزرگ‌تری دارد و چند مسیر نوری می‌توانند در آن حرکت کنند؛ Single-mode Core کوچک‌تری دارد و برای انتشار یک Mode اصلی طراحی شده است. این تفاوت باعث می‌شود نوع منبع نور، فاصله و قیمت Transceiverها هم متفاوت شود.

Multimode معمولاً برای فاصله‌های کوتاه‌تر داخل ساختمان و Data Center استفاده می‌شود. نام‌هایی مثل OM3 و OM4 را روی کابل‌های Multimode می‌بینی. Single-mode برای فاصله‌های بیشتر مناسب است و در لینک‌های بین ساختمان یا شبکه‌های Campus و Provider زیاد دیده می‌شود. با این حال نباید فقط از روی «داخل ساختمان یا بیرون ساختمان» تصمیم بگیری؛ استاندارد Ethernet، سرعت، فاصله، نوع Fiber موجود و Transceiver دقیق تعیین‌کننده‌اند.

در شبکه واقعی باید Fiber و Transceiver با هم سازگار باشند. مثلاً یک SFP از نوع 1000BASE-SX معمولاً برای Multimode طراحی شده، در حالی که 1000BASE-LX/LH می‌تواند روی Single-mode تا فاصله بسیار بیشتری کار کند. در 10Gbps هم نام‌هایی مثل 10GBASE-SR برای Short Reach روی Multimode و 10GBASE-LR برای Long Reach روی Single-mode رایج‌اند. لازم نیست تمام مدل‌ها را حفظ کنی؛ الگوی کلی SR/SX برای فاصله کوتاه‌تر و LR/LX برای فاصله بلندتر یک سرنخ است، ولی همیشه Datasheet Module مرجع نهایی است.

رنگ روکش کابل می‌تواند سرنخ بدهد، اما استاندارد مطلق برای همه تولیدکنندگان و محیط‌ها نیست. مثلاً Aqua برای بعضی Multimodeها رایج است و Yellow برای Single-mode زیاد دیده می‌شود، ولی در عیب‌یابی حرفه‌ای فقط بر اساس رنگ تصمیم نگیر. Label کابل، نوع Connector و Part Number Transceiver را بررسی کن.

Transceiver و سازگاری دو طرف لینک

بسیاری از Switchها و Routerها به‌جای Port نوری ثابت، Slot دارند و Module کوچکی داخل آن قرار می‌گیرد. این Module را Transceiver می‌گوییم چون هم ارسال‌کننده و هم گیرنده است. SFP یکی از Form Factorهای بسیار رایج برای 1Gbps است و SFP+ معمولاً در 10Gbps استفاده می‌شود. Form Factor فقط اندازه و رابط فیزیکی Module است؛ داخل همان شکل ظاهری می‌توان مدل‌های مختلف برای Copper، Multimode یا Single-mode داشت.

وقتی Part Number را می‌خوانی باید چند سؤال را جواب بدهی: سرعت Module چیست؟ برای چه نوع Fiber یا Media ساخته شده؟ طول موج آن چیست؟ حداکثر فاصله توصیه‌شده چقدر است؟ Connector چه نوعی است؟ آیا Platform و Port این Module را پشتیبانی می‌کنند؟ اگر در دو طرف لینک یکی 1G و دیگری 10G باشد یا یکی برای Multimode و دیگری برای Single-mode انتخاب شده باشد، Link ممکن است اصلاً بالا نیاید.

طول موج با واحد نانومتر یا nm بیان می‌شود. لازم نیست فیزیک نور را برای CCNA عمیق بخوانی؛ فقط بدان Transceiverها برای طول موج مشخص طراحی می‌شوند و زوج Moduleها باید با طراحی Fiber هماهنگ باشند. Cisco در Datasheetهای SFP مثال‌هایی مثل 850nm برای 1000BASE-SX روی Multimode و 1310nm برای 1000BASE-LX/LH روی Single-mode ارائه می‌کند. این عدد بخشی از مشخصات واقعی Optical Link است، نه یک Label تزئینی.

بعضی Switchها می‌توانند اطلاعات Module را از طریق CLI نشان بدهند. دستور دقیق بین Platformها فرق می‌کند، اما show interfaces transceiver یا شکل‌های مشابه برای دیدن Type و در بعضی مدل‌ها Optical Power کاربرد دارند. چون Commandها Platform-dependent هستند، در محیط واقعی `?` و مستندات همان IOS/Platform را مرجع قرار بده.

فاصله و توان نوری

در Fiber فقط این مهم نیست که نور وجود دارد؛ گیرنده باید نوری با قدرت مناسب دریافت کند. مقدار قدرت Optical معمولاً با dBm نمایش داده می‌شود. dBm یک واحد لگاریتمی برای بیان توان نسبت به یک میلی‌وات است. برای این درس لازم نیست فرمول لگاریتم را حساب کنی؛ کافی است بدانی Transceiver محدوده‌ای برای توان ارسالی و توان قابل‌قبول دریافتی دارد. اگر نور خیلی ضعیف باشد، گیرنده نمی‌تواند داده را درست تشخیص بدهد؛ اگر در بعضی Moduleهای Long Reach نور بیش از حد قوی باشد، حتی ممکن است Receiver Overload شود.

Loss یا افت نوری در طول Fiber، Connectorها و Spliceها جمع می‌شود. هر Connector کثیف یا اتصال بد می‌تواند بخشی از توان را از بین ببرد. فاصله بیشتر هم Loss را زیاد می‌کند. به همین دلیل Datasheet Module حداکثر فاصله معمول یا Power Budget ارائه می‌کند. Power Budget یعنی اختلافی که بین توان ارسال و حداقل توان لازم برای دریافت وجود دارد و نشان می‌دهد لینک چه مقدار Loss را می‌تواند تحمل کند.

مثلاً Cisco برای SFP-10G-SR روی Multimode بسته به نوع Fiber فاصله‌هایی در محدوده چندصد متر و برای SFP-10G-LR روی Single-mode حدود ۱۰ کیلومتر اعلام می‌کند. این اعداد نشان می‌دهند «10G» به‌تنهایی فاصله را مشخص نمی‌کند؛ نوع Optical Standard مهم است. اگر یک Link 2 کیلومتری داری، انتخاب SR فقط به این دلیل که هر دو Port 10G هستند تصمیم درستی نیست.

وقتی Digital Optical Monitoring یا DOM توسط Module و Platform پشتیبانی شود، می‌توان پارامترهایی مثل Rx Power و Tx Power را خواند. اگر Rx Power نزدیک یا پایین‌تر از حداقل Datasheet باشد، آلودگی، Loss زیاد، فاصله، Splice بد یا مشکل Transceiver مطرح می‌شود. اما یک عدد Optical بدون مقایسه با Datasheet همان Module معنی کامل ندارد. همیشه مقدار را با محدوده مجاز همان Part Number بررسی کن.

عیب‌یابی لینک Fiber

اگر یک لینک Fiber Down است، از ساده‌ترین موارد شروع کن. اول مطمئن شو هر دو Interface از نظر Configuration فعال‌اند و Moduleها توسط دستگاه شناخته شده‌اند. بعد Part Number دو Transceiver را بخوان و سرعت، Media Type و طول موج را مقایسه کن. سپس مسیر Tx/Rx را بررسی کن؛ جابه‌جا کردن دو رشته Duplex در یک طرف می‌تواند سریع مشخص کند مشکل فقط Polarity بوده است. این کار را با احتیاط و طبق Label انجام بده تا مسیرهای دیگر Rack را اشتباه جابه‌جا نکنی.

Connector نوری باید تمیز باشد. گردوغبار بسیار کوچک می‌تواند روی سطح Ferrule قرار بگیرد و Loss ایجاد کند. روش درست «Inspect before connect» است: قبل از اتصال، Connector با ابزار مناسب بررسی و در صورت نیاز با تجهیزات مخصوص Fiber تمیز می‌شود. فوت کردن با دهان یا پاک کردن با دستمال معمولی روش مناسبی نیست چون آلودگی یا رطوبت بیشتری ایجاد می‌کند. Capهای محافظ هم تا زمان اتصال باید روی Connector و Transceiver باقی بمانند.

خم شدید Fiber هم می‌تواند Loss ایجاد کند یا کابل را آسیب بزند. هنگام بررسی مسیر، دنبال حلقه خیلی کوچک، فشار در Door رک یا بست پلاستیکی بیش از حد سفت باش. اگر با Patch Cord کوتاه و سالم بین دو دستگاه نزدیک Link بالا می‌آید ولی از مسیر اصلی نه، کابل‌کشی یا اتصالات مسیر اصلی مظنون می‌شوند. اگر با همان مسیر و Transceiver جایگزین مشکل حل می‌شود، Module قبلی مظنون‌تر است. هر بار یک جزء را عوض کن تا نتیجه قابل تفسیر باشد.

بعد از بالا آمدن Link، فقط به LED اکتفا نکن. وضعیت Interface و Error Counterها را ببین، اگر DOM داری Rx/Tx Power را بررسی کن و Traffic واقعی را تست کن. اگر Link گهگاه قطع می‌شود، Logها و تغییر Optical Power در طول زمان مهم‌اند. نتیجه نهایی باید مشخص کند مشکل از Polarity، آلودگی، Transceiver، نوع Fiber، فاصله یا Configuration بوده است؛ نه فقط اینکه «با جابه‌جایی چند چیز درست شد».

سناریوی عملی

دو Switch در دو ساختمان با Single-mode Fiber به هم وصل شده‌اند و Interface هر دو Down است. Module سمت اول GLC-LH-SMD و سمت دوم اشتباهاً GLC-SX-MMD است. هر دو 1Gbps هستند، اما یکی برای Single-mode/طول موج بلند و دیگری برای Multimode/850nm طراحی شده است. بعد از تطبیق Part Number با Datasheet و نصب Module سازگار در دو طرف، Link بالا می‌آید. این سناریو نشان می‌دهد برابر بودن Speed کافی نیست و Optical Standard دو طرف باید با Fiber و همدیگر سازگار باشد.

اشتباهات رایج

اشتباهات رایج در لینک Fiber

  • فقط به سرعت 1G یا 10G نگاه نکن؛ نوع Fiber و Optical Standard هم باید سازگار باشند
  • Tx را به Tx وصل نکن؛ در لینک Duplex مسیر ارسال هر طرف باید به Rx طرف مقابل برسد
  • رنگ روکش کابل را تنها مدرک نوع Fiber در نظر نگیر
  • Connector نوری را بدون روش مناسب تمیز نکن و به سطح آن دست نزن
  • عدد Rx Power را بدون مقایسه با Datasheet همان Transceiver تفسیر نکن
  • بعد از بالا آمدن Link، Error و پایداری ارتباط را هم بررسی کن
تمرین عملی

تمرین انتخاب و عیب‌یابی Fiber

  1. برای یک لینک 10Gbps داخل Data Center با فاصله ۱۵۰ متر، Datasheet SFP-10G-SR را بررسی کن و نوع Fiber مناسب را پیدا کن
  2. برای یک لینک 10Gbps بین دو ساختمان با فاصله ۵ کیلومتر، تفاوت انتخاب SR و LR را توضیح بده
  3. یک سناریوی Link Down بنویس و ترتیب بررسی Configuration، Module، Tx/Rx، Connector و کابل را مشخص کن
  4. در مستندات Cisco یک Part Number SFP پیدا کن و Speed، Wavelength، Fiber Type و Distance آن را استخراج کن
  5. توضیح بده چرا Known-Good Transceiver در عیب‌یابی به تنهایی کافی نیست و باید نوع Fiber هم درست باشد

نکته‌هایی که باید با خودت ببری

  • Fiber داده را با نور منتقل می‌کند و نسبت به نویز الکترومغناطیسی مقاوم است
  • Multimode معمولاً برای فاصله کوتاه‌تر و Single-mode برای فاصله بلندتر استفاده می‌شود
  • Transceiver سرعت، طول موج، نوع Media و محدوده فاصله مشخص دارد
  • در لینک Duplex، Tx یک طرف باید به Rx طرف مقابل برسد
  • توان نوری دریافتی باید داخل محدوده قابل‌قبول همان Transceiver باشد
  • آلودگی Connector، خم شدید و Optical Mismatch از علت‌های رایج مشکل Fiber هستند
  • Link Up پایان کار نیست؛ Optical Power، Error Counter و Traffic واقعی هم باید بررسی شوند
خودسنجی

Fiber را از روی اجزای واقعی تحلیل کن

چرا دو SFP با سرعت یکسان ممکن است با هم Link ندهند؟

ممکن است برای نوع Fiber، طول موج یا استاندارد Optical متفاوت ساخته شده باشند و با هم سازگار نباشند.

اگر Tx به Tx وصل شود چه اتفاقی می‌افتد؟

گیرنده دو طرف نور مناسب دریافت نمی‌کند و معمولاً Link شکل نمی‌گیرد.

Rx Power چه چیزی را نشان می‌دهد؟

قدرت نوری است که Receiver دریافت می‌کند و باید با محدوده مجاز Datasheet همان Transceiver مقایسه شود.

منابع رسمی

منابع مرجع این درس

مطالعه همیشه آزاد است

برای ذخیره پیشرفت وارد حساب شو

حساب کاربری برای آزمون و ثبت مرحله‌ها استفاده می‌شود

ورود یا ثبت‌نام